the christmas aftermath

I was just at work all through out, and slept on it afterwards. My monita at work was pretty much disappointed that I wasn’t able to buy her anything. Geddemit, I don’t even have time to buy myself the things I wangted to buy for myself since I don’t have a time to go to a mall and buy anything. My monita that happened to be her, didn’t have anything to give me as well, yet I am not disappointed. Why should I? Gift giving should come from the heart, and it is not something that you should be forced to give. Why give so many headaches anyway?

There were other things that irritated me, hearing people saying, “where’s my gift?” Tatagalugin ko na, hindi ba sila nagsawang maregaluhan nung bata sila para manghingi ng regalo ngayong fully grown up na sila? Ano ba sa kanila ang pasko? Isang araw na kung saan lahat ng tao ay parang tumama sa lotto na mamimigay ng balato? Sa hirap ng buhay ngayon, pag ako nawalan ng piso, maiiyak ako, dahil 5 buwan na akong mahigit na naglalakad sa Buendia pero wala pa rin akong napupulot na piso, singkwenta sentimos pa lang.

It has been tiring deleting messages wishing me a merry christmas too. Sa dinamidami ng nagtext, isa lang ang nireplyan ko which is my boyfriend sahil baka magtampururot pa siya kung sasabihan ko siya na hindi naman talaga ako naniniwala sa pasko, at ito’y isang anniversary lamang ng pagkakasira ng pamilya namin. kaya nagreply nalang ako ng ’same to you.’ Panahon din ito para mag-update ng phonebook dahil karamihan ng nagtext ay wala sa phonebook ko ang numero nila, buti nalang ay may pantext ako sa kanila ng ‘Who is this?‘

Nagalit ang ilan sa mga ka-facebook ko ng ginawa kong status message: Anong masaya sa pasko? Wala naman diba? Pakyu sa mga bumati, at imbes na yakapin ninyo ang mga kapamilya ninyo, mas pinili niyo pang himasin ang mga cellphone niyo. Bah humbug.

Totoo naman diba? Ewan ko ba pero simula ng umusbong ang teknolohiya ng mobile phones ay nagsimula ng maging watak ang tao, palibhasa everyone is just a text away, kahit pa physically absent sila.

Sa totoo lang gusto ko nang itapon ang telepono ko sa iskwater’s area malapit sa amin, ayoko kasi minsan na nakokontak ako ng mga tao. Pero wag ka, bibili ako ng sony ericsson c901 pag may oras ako, kasi bukod sa gusto ko na uli mapraktis ang pagiging banidosa ko, gusto ko rin magkaron ng mp3 player combined, at naisip ko na kesa bumili ng mp3 player at isang point and shoot, bibili na lang ako ng telepono, at least hindi ko na kailangan magbitbit ng malaking bag araw araw. At least ang bibilhin kong cellphone e isang kombinasyon ng alarm clock, camera, at mp3 player. Meron din itong flight mode na kapag gusto kong madetain from the world e ituturn on ko nalang ito.

Mukha ba akong obsessed sa gadget na bibilhin ko? Oo. I cannot wait. Kainis kasi at wala akong oras para pumunta sa mall para bilhin ito. Tinetext ko ang mga nakikita kong sellers online pero mga hindi naman sila nagrereply. Nalulungkot ako kasi gusto ko nang magkaron ng bagong cellphone.

May pambili ka nga, wala ka namang oras.

Sabi ng isang team mate ko, mas ok na yung may pambili ka pero wala kang oras, kasi mas madali daw habulin ang oras. Sabi ko sa kanya, mali yang naiisip mo, dahil ang pera, madaling kitain, lalo na sa industriya ng call center, pero ang oras, hindi. Hindi mo na mababalik ang anumang oras na natapos na. Hindi mo na mababalik yun.

At kung pagpipiliin ako kung ano ang nais ko, oras nalang, kesa pera. Dahil kung marami akong oras, marami akong perang pwedeng kitain. Make sense?

Pasko. Isang taon ng pasko na naman ang dumaan sa buhay ko. Isang pasko na naman ang pinadaan ko-umiiyak, nag-iisa, nagmamakaawa, na sana ang tanging hiling ko at matupad, na sana bumalik ang panahon, 3 years ago. O kung pwede bago pa yun, panahon para baguhin ang kasalukuyan, panahon para yakapin ang mga taong malapit sa akin na hindi ko na nakikita ngayon.

Kung maligaya ang inyong pasko, masaya ako para sa inyo.

Bah Humbug!

I still don’t understand the essence of gift giving on christmas day. Blame my uncatholicity, it’s just a mere waste of time going to the mall or any shopping place of some sort to purchase stuff for exhange gifts and the works. It’s a huge pain in the ass, especially, if you’re asked to buy something that is evidently rare to find. I’m asked to buy this thingy (I am not gonna say, the wish list is still posted on our team board, one wrong word and the person I’m gonna give the gift to will know himself). But I gave the person who picked me a helluva hard time – I did not write anything on that piece of crap paper. Whatever I wanna buy, I can buy it at my own expense, in my own time, with the joy of actually finding and bargaining for  it.

 

Am I Ebenezer Scrooge? Not quite. Gifts are supposed to be given wholeheartedly, without any signs of angsts, it must be with love, just like how the Three Kings gave their gifts to the child sitting on a manger that one night.

I’ve been cheating lately

To my blog site that is.

 

I recently bought a grade 1 notebook. And lately, I’ve been writing a no holds barred blog in it (if you think this is a no holds barred blog, sorry, it isn’t yet). I get mushy at times. Which I do not want the world to know. Sometimes, the most blurted out person keeps the tiniest detail about theirselves, yes, it is true.

 

I’m finding worthy with it. I bring it to work almost everyday and it’s not really quite well cuz it has been quite some time since I wrote something long. Well, it ain’t that long, really. But some lil thoughts about any lil thing is there. My coworkers are quite amazed as to what this new notebook is doing in my life, cuz they always see me with my plain papemelroti notebook where i keep sum lil stuff too, but I rather use my organizer as a planner/organizer, not a diary, or anything else.

 

So I welcome my eleven peso worth notebook to my life, but I know for a fact that this lil notebook of mine is the most priceless thingy I have in my life, next to my boyfriend.

Giving Up

Giving Up

Written by Ingrid Michaelson

What if we stop having a ball?
What if the paint chips from the wall?
What if there’s always cups in the sink?
What if I’m not what you think I am?

What if I fall further than you?
What if you dream of somebody new?
What if I never let you win, chase you with a rolling pin?
Well what if I do?

I am giving up on making passes and
I am giving up on half empty glasses and
I am giving up on greener grasses
I am giving up

What if our baby comes home after nine?
What it your eyes close before mine?
What if you lose yourself sometimes? Then I’ll be the one to find you
Safe in my heart

I am giving up on making passes and
I am giving up on half empty glasses and
I am giving up on greener grasses
I am giving up

I am giving up
I am giving up
I am giving up on greener grasses

I am giving up for you
I am giving up for you
I am giving up

I love her. And I love her lyrics as well. Ito ang lagi kong pinapatugtog pag nasa cr ako at nahihirapan tumae. I swear.

suddenly the internet has no use

I woke up wanting to do something that I’ve been wanting to do so for quite sometime-play rohan. I shop hopped from one to another (I did this since yesterday) and to my disbelief, no shop in marikina has downloaded to newest (but it has been 2 months) rohan giants. I just can’t believe it. I went online on one of the shops with my hands still untamed.Nanginginig ako to my frustration.

What am I to do now? Nothing. Go home and  sleep and go to cubao in the afternoon to sip minty chocolate to spice up the start of another work week.

60 days

883.82+1087.78+1131.29=3102.89+98.98=3201.87

3 OT MA=450

shet. hehe

 

dec 20-26 OT’s

 

20 10pm-6am

21 4hours

23 4 hours

25 4 hours

26 10pm-6am

 

88.92+1979.773+750=3613.59

 

=7265.46=pampawi ng aking kalungkutan. Magpapagod na lang ako ng lubusan. O ye! Sawimpalad akong nilalang.

Malungkot.

Ngunit marami akong pera pagpatak ng January 10.

Anong bibilhin ko.

Mas maraming kalungkutan.

Mas maraming oras na hindi ka makikita.

Magagalit ka sa akin.

At maghahanap ka ng ibang kaya kang bigyan ng oras.

Yung hindi ka aawayin.

Yung hindi ka tatawaging sinungaling.

 

2 buwan nalang (lesser than that) ang taning ko sa ating relasyon.

Magkakaron ka na ng bagong trabaho. Bagong katrabaho.

Makakahanap ka ng iyong apple of the eye.

Yung mapapalo mo ulit sa pwet.

Siguro mamlalove at first sight ka sa kanya tulad ng naramdaman mo sa ex mo.

Sakin kaya? Ano kayang naramdaman mo noong una mo akong nakita?

Bukod sa takaw pansin ang suot kong damit na kulang sa tela?

 

2 buwan nalang ang taning ko sa relasyon nating dalawa.

60 days.

February 17 yun.

Isang taon sakto simula noong una tayong nag-usap, noong binigyan kita ng yosi kasi pareho tayo ng brand.

60 days.

im starting day 1 now.

And i guess it’ll be lesser than that..

helluva 2009

 

 

Ayos. Hindi ko alam kung tama na bang wakasan ko ang taon ng ganito kaaga. Atat lang siguro ako magsulat pero alam kong hindi ko pa ito mapopost sa araw na ito. Ang dami ata ng 365 days para iconsolidate sa isang babasahin.

 

Pero simula ngayon, may naisip ako, ayoko nang..

 

Ano nga ba yung naiisip ko?

 

Ayun. Pesteng call yon, sinira train of thought ko. Ayoko nang magsariwa ng nakaraan. Ayun. Nasasayang ang bawat Segundo ng masaya sanang pagkakataon sa bawat segundong sinusubukan kong bumalik sa dati. E sa eto na ako ngayon e. Nasira, at kasalukuyang naghahanap ng matibay tibay na glue para ipatch up ang kung ano man ang natira sa kin. Isang pinatigas na tinapay, na gagawing pudding. ^^v

 

Hindi ko naisip na ganito ang mangyayari sa isang taon ko. Akala ko ay magiistokwa na ako kasama ang isang lalaking napakamentally orgasmic. Akala ko noong mga panahong iyon nahanap ko na ang soulmate ko. Siguro nga, siya ang soulmate ko. Siguro nga, ako ang musa na matagal niyang hinahanap. At ako rin ang musa na mawawala sa kanya dahil sa kanyang karuwagan.

 

Hindi ko naman inaakala na may mahahanap akong isang diyamante sa gitna ng talahiban habang ako’y nagtatago at nagsusubok magbago mula sa aking mga kaululan.

 

Hindi ko naman inakalang magtitino ako kahit papaano.

 

Sa taon na ito, shux. Hindi ko na talaga maalala ang buwan ng Enero. Basta alam ko, I have been exclusively fucking one man for the longest time. One man. Shet. Hindi kapanipaniwala para sa akin. Hindi kapanipaniwala para sa mga kaibigan ko.

 

Hindi ko rin mapaniwalaan na magkakaorgasm ako. Akala ko kasi mamamatay ako ng hindi nakakatikim non.

 

Iniisip ko, napakanaïve ko naman pala. Kahit na puro sex ang favorite topic ko sa 15 minute breaks  ko e naisip ko, ngayong taon lang din ako natutong magshave na niresearch ko pa sa kuya ko at sa aunties ko, pati na rin sa mga kaibigan kong bading, babae, may asawa, o wala.

 

Bakit ko nasabing naïve ako? Kasi, hanggang ngayon, nahihiya pa rin akong pumunta sa bilihan ng panty at ng bra para bilhan ang sarili ko. Nasanay naman kasi ako na nanay ko ang bumibili ng mga ganon. Hanggang ngayon di ko lubos maisip na makikita mo akong tumatambay dun sa lingerie section, na para bang magkakasakit ako sa tuwing lalapit akosa section na iyon ng department store.

 

Saka na natin pag-usapan ang mga underwears. Hindi naman talaga ako mahilig magsuot ng ganyan.

 

Mukha akong maraming alam sa sex, pero sa totoo lang, akala lang nila yon. Hindi ko naman siguro kasalanan kung bukas loob ako sa salitang sex. I mean, may isa akong  pilosopiya ko sa buhay: Call apple an apple, Penis a penis.  Hindi ko na maisip kung sino ano nagsabi sa akin nyan, pero kung sino man siya, hands up ako sa taong yon.

 

Salamat sa napalayong trabaho, hindi na ako umiinom ng ubod ng lakas ngayon. Sa totoo lang, dumadapa na ata ako sa isang bote. Wala na ako ng praktis. Huling beses na nagdoobie ako e Feb 28. Oops. Nagsisinungaling ako. Oo. Nagdoobie ako minsan pero onti lang nung mga around, April or May ata, pero onti lang. Promise. Oo. Marunong ako magsinungaling. Pero hindi ko na rin pinapraktis masyado. Saka hindi mo pala kayang pagsinungalingan ang taong mahal mo.

 

So ibig bang sabihin nito, hindi ko mahal ang sarili ko, dahil hobby ko ata ang lokohin ang sarili ko?

 

Hindi, hindi, naging paranoid lang talaga ako. Hanggang ngayon, oo, ganun pa rin. Paranoid pa rin. Meron bang maiinom na gamot na pampatanggal paranoia? Yun lang talaga ang nais kog mawala. Well marami pang iba. Pero isa yun sa priority ko.

 

Taon ito ng online gaming. Natuto ako ng mga salitang PVP, PLP, grinding, farming, full support, vend mode, AFK, lowbie, noob, abp. Natuto akong bumili ng level up cards. Natuto akong magmura ng malakas sa harap ng computer hindi dahil sa gago ang kausap kong customer pero dahil sa gagong RPKer na yun. Hindi ko inaakalang ganon ang magiging impact ng online gaming sa akin. Akala ko kasi pang patay na bata lang yun saka sa mga geeks pati na rin sa mga kabataang tamad mag-aral. Hindi naman pala. Maraming klase ng tao ang bumubuo sa mundo ng online gaming, tulad nga ng sinabi ko sa aking previous blog. Ni sa hinagap e hindi ko naisip na mapapalaro ako pero ayun nga. Napalaro ako. Ayos.

 

Beatles. Pablo Neruda. Bumili ako ng maraming libro sa taon na ito. Pero hanggang ngayon marami sa kanila ang hindi ko pa nababasa. Siguro magiging collector’s item na ang mga ito hindi ko man lang nababasa. Magkakaron din ako ng oras sa kanila , yun ang alam ko.

 

Bihira akong tumula ngayon. Hindi na kasi kumasya sa linya ng tula ang mga nais kong ipahiwatig. Gusto ko na ng straight to the point, hindi ko rin naman nagegets kung nagpapaliguy ligoy e.

 

Naranasan ko sa taong ito ang magkaron ng makulit na mangingibig na ibang iba sa karakter ng cannot be named boyfriend ko.  Yung tipong napaisip din talaga ako kung pipiliin ko na lang ba siya para sa kung ano man ang meron ako pero pumirmi ako, inisip ko na napakahalaga ng boyfriend ko para sa akin at alam ko na ni sa hinagap, ay hindi na ako magkakaron ng katulad niya, kahit pa isip bata at mukha siyang Rohan, at kahit pa panakanaka siyang missing in action at wala kaming picture together at hindi ako nakaadd sa facebook niya dahil daw ginawa lang niya yon panglaro niya (lahat naman ng sinasabi niya ayaw ko nang kwestyunin, lagi naman siyang may sagot) at matagal nang walang trabaho at hindi ako mapakilala sa pamilya niya, ewan ko nga ba. Mahal ko siya. O siguro tamad na lang talaga ako maghanap pa ng iba o makipagsapalaran pa. Kaya kahit pa panakanakang umiiyak ako sa mga maliliit na instance tulad ng biglaang pagbitaw niya sa kamay ko habang naglalakad kami sa SM Centerpoint e isang alas siyete ng gabi, o kaya yung parating late siya sa usapan namin ng isang oras o mahigit, siguro ganun nga lang talaga.

 

Nasirang pagkakaibigan. Bagong kaibigan. Bagong kaaway. Lahat lahat na. Everything comes and goes. Wala nang bago ngayon kundi pagbabago. 3 buwang walang trabaho. At ngayon limang buwan na akong nagtratrabahong muli. Wala pa rin akong nabibili. Namimiss ko na si Dark Knight na dating netbook ko. Pinagbenta ko na dahil wala nanag silbi sakin ang netbook. Hindi ko naman siya magagamit pang online games e.

 

Mas naging emo ako lately. Pero para na lang sa sarili ko. Mahilig pa rin akong umupo sa kung saan saan pero hindi na ako mahilig uminom. Kung minsan naiisip ko na gusto ko naman tumanaw sa dating ako na umiinom ng minty tsokolate sa Halo Café pero wala na akong oras ngayon. Gusto ko na rin sanang mag out of town pero wala naman akong pera para doon. Bibili ako ng bagong telepono, malapit na. Kaso hindi naman ako mahilig magtext. Pang camwhore ko lang talaga.

 

Maayos ang 2009. I swear. Pinaghalong saya at lungkot. Tamis at pait. Galit pa rin ako sa tatay ko at siguro hindi na magbabago yon.

 

Hindi ko naisip na matatapos ko to ngayon. Akala ko kung babalikan ko ang bawat sandali ng 2009, aabutin ako ng nobela. Well, supposed to be, oo. Pero in conclusion nalang to. Too much details e masyado na akong nahubaran non. Hubad na hubad na ako. Nasasaiyo nalang kung paano mo ko titingnan.

 

 

random rants

wala na akong kayang sabihin//wala na yatang laman ang utak ko lately//nakakapagog na ring mag isip/nakakapagod nang tumipa at lumamas ng keyboard//one hour and four minutes nalang/650pesos additional kaagad//pambawas tax/dagdag salapi rin yan//pandagdag panggastos/pandagdag pangarap/pandagdag panguuto/pandagdag bilbil//bakit ko ba kailangan mag ot/soya naman ako//hindi naman dapat ako kinakapos/pero kapos//ako ang personal ATM ng mga tao sa paligid ko/kelangan ko nito/kelangan bayaran si ganyan na para bang nakatatak sa noo ko ang mga letrang D-I-S-P-E-N-S-E-H-E-R-E

oh well/tadhana/B-U-L-L-S-H-I-T//kinginang pakshet na tadhana naman yan napakaunfair at bakit ako nalang parati

nakakapagod nang maglakaslakasan/ayoko na ng ganitong laro/ALL I NEED IS LOVE//beatles rules///ayokong maging matigas na tinapay na isasawsaw sa malamig na kape/walang second chances/kaululan yun//ang tanging meron ako ay ngayon/ayoko nang ubusin to kakaisip sa kahapon

gusto kong matulog/magfloatingsa alapaap ng tila walang kinabukasan//ayokong sayangin ang ngayon kakaisip sa mangyayari bukas/NAKAKAPAGOD//NAKAKAPRANING gusto ko nanag balikan ang dating ako/ang expo/ang malayamng inuman minus all the kantutan//pwede naman e/naiisip ko ang libog ngayon pero mas nananatili na lamang siyang isang laman ng nagwawalang isip/mas masarap pa siyang kaysa gawin, dahil mas matagal pang nabubuo ang mga imahe sa utak ko/mas magaling pang rumomansa ang kamay ko/kaysa sa isang round//

Nakakabuntis ang stress, I swear!

Hindi naman literal. Pero lumalaki ang tiyan ko na para akong butete.

 

Nagago ko ang ilan sa mga katrabaho ko na tatlong buwang buntis na ako, sa kadahilanang OA sa laki ang tyan ko.

 

Hindi ako buntis, sadyang aktibo lang ang digestive system ko.

 

Nakakatatlong kanin na ako ngayon sa Mang Inasal, kumakain ng tatlo apat na beses sa isang araw.

 

Holy shet.

 

Inaantok na ako ngayon. Nakaisang kanin ako pagkagising, isang kanin noong first break, at dalawang kanin noong lunch.

 

Hindi yata ako inaantok.

 

Parang natatae ako.

 

Shet.

I am supposed to be happy today.

I just had a soothing hair relax, made by my everdear cousin, I now believe that you really have to pamper yourself sometimes, and yes, beauty is well combined with pain (masakit kaya sa anit yung gamot na nilalagay para sa relax!). My honey found a job at long last! I know I don’t have much to complain anymore (except for yes, I have to admit, it’s gonna be hard meeting up with him, since half of his day will be solely for work, a bit for his online gaming, some for sleep, and I guess, none for me like what I have for him now). I got to enjoy my one day off, reading Jerry Espinelli’s Stargirl and sleeping all through out, getting my body ready since I’m about to render 6 hours and 15 minutes of overtime, everyday, nonstop for the next 5 working days, and another 8 hour rest day overtime on saturday.

Last saturday a needy coworker of mine borrowed money from me, and i didn’t hesitate, I got extra (well not really, cuz I budgetted it for giving my kiddo a date) and so I said yes, I only have two hundred bucks here but you can go down, and withdraw money. I told him my pin and gave him all my trust. He went back, saying all the atm’s were offline. And so I told him to just get my money and pay me next time, and I can just withdraw money somewhere else later.

9ish am in cubao, I got a ‘you must have entered the wrong pin’ error message which got me all fired up, I’ve been using the same pin for years now, and there’s no way that I actually mistyped it or anything. But there it was, my eyes weren’t fooling me, it’s really a god damn error.

BDO has this knack for things that they won’t be able to access my account unless they are my servicing branch so I have to wait for monday to go to Buendia and get things straighten up. A weekend of no money. Oh, but yes, I borrowed money from a friend who lives in Cubao so I could have money for transportation.

Come monday I went to BDO Buendia and try to make things fixed. The teller annoyed for for being such a dumbass first and foremost, and she told me the magic words: I only have 59 pesos in my atm. They had everything printed for me, just enough evidence now that I could slap my team mate’s face with.

He got to get to work dear fellows, I already made an incident report, after smoking how many marlboro reds and now I’m pacified.

I should’ve not trusted much. I should’ve just let my boyfriend manage my atm and finances for me, meaning I have no friends who’ll gonna go to me and borrow money and be such a talk shit to give me promises that they’ll pay me on this day and then the next and so forth.  I hated the idea that when you started to trust the world who once destroyed you, it again gave me the impression that really, there is nothing to trust on it.